Sessiz bakışlarda tanışıyoruz, çağlayan sular gibi içimizin kayalıklarını sürükleyen gözlerde. Dile gelmeyen sözlerde anlaşıyoruz, harflerin karasıyla iz bırakıyoruz yasak topraklara. Ruhun aç yörelerini susturamıyoruz bazen, bir soluk istiyor ya yanına, dindiremiyoruz. Beden buzları çözülsün istiyor ya bazen, dokunsun ateş bildiğine, kaçıyoruz. Sakınıyoruz kendimizi, sonra birbirimizi. İçimizde en yok umut ya, hevese mahal vermiyoruz. Kimi kimden koruduğumuzu bilmeden kıyamıyoruz yaşlarımıza. Ödümüz kopuyor bağlanmaktan. Saklanıyoruz kendimizden, sonra birbirimizden. Umuda geçit vermeyen birer gölgeyiz, uykusuz vakitleri adımlıyoruz. Korkuyoruz güvenmekten, yaralarımızı göstermekten. Her hayal kapısında, zili çalıp kaçan çocuklarız. Yedi cihan dolanıp inançsızlığın orta yerinde buluşuyoruz. Sevilmeyeceğimize inancımızdan sevdiğimize inanmıyoruz. Kanıyoruz birbirimize, kandırılıyoruz kendimize...
(http://www.youtube.com/watch?v=wAZqi-CeBks)
martılar,sessizleşen dalgalar, bir yığın insan ve kadiköy vapuru..
YanıtlaSil