her şeye alıştım
belki yontuldu bile içim unutulmakla
yüzümde zamana direnmenin hadsiz çocukluğu
lakin ağrıma gidiyor şu dönme dolap tanışıklığındaki heves
belli eşyanın tabiatı karışmış biraz ahşabıma
her yaprak dökümünde yerin altındaki yarımı sen yapan budur belki
ağrıma gidiyor dalın gövdeden habersizliği
o vakit kazısı imkansız bir inanç gömüsü oluyorsun yokluğunla
kök sevdasını büyütüyor belli ki kıymetsizlik
ağrıma gidiyor şu kalabalığın yek nefes sağırlığı
belki sesimin gürültülü küslüğü cümle alemi bıktıran
çocuktuk belki bundandı güzelliğimiz
ağrıma gidiyor kürdili hicazkarda şimdinin güftesizliği
lakin dinmiyorsa hala şarkılarda yaşanan
belli ki vardı makamlarımız arasında tadına doyulmaz bir geçiş
velhasıl sevgili dinlemeyen, inat fm ısrarla çalıyor
'bunca yıl sonra nasılsın'
