Zayi

şimdi burası İstanbul
beni beklediğin
dokunuşunda kokumu duyduğun rüzgar var havada
şimdi burası Eylül
beni özlediğin
kelimelerle sevdanı süslediğin
şimdi burası deniz
köpüklerinde tenimin beyazını gördüğün
kilometreler öteden öptüğün
şimdi burası şiir
en sevdiğim
en sevgililiğin
benim için yapıldığını söylediğin
şimdi burası vapur
benimle cennete dönüşen düşün
dalgalara harfler çarpıyor
yokluğumda sana beni getiren
şimdi burası şairler yurdu
mısralarından yaratıldığımı düşündüğün
şimdi bir sene sonrayız
gökte yangınlı güneş
hiç görmediğin bir suretim ben şimdi demir merdivenlerden çıkan
eteklerimi tutuşum ilk
güvercin curnatasında kaybolmaya benzettiğin boynumda al bir yazma
gözümde en yakışanından gördüğün sürmeler
kıvrımında destanlar bulduğun saçlarımı kesmişim, düzlemişim de
şimdi ben bir yıl fazlayım
üstümde taşıyorum artık kaçtıklarımı
ve kaçırdığım her şey için
bıraktığım yerinden tutunmaya çalışıyorum hayata
şimdi vapurun gökyüzüne değen yanında
bir koltukluk boşluk arıyorum dönüşüme
şimdi burası mahşer
bir kanat çırpışı gibi aniden görünüyorsun karşımda
şimdi burası üç kişi
uzak ve yabancı bir gülümseyişin selamısın, yanında biri
içimde bilinmeyen tüm dillerin birikintisi bir boşluk
şimdi ben bir yıl eksiğim
burası yok olduğumuz yer

(https://www.youtube.com/watch?v=mAjdaxEO1_4)